یادم اومد که هولوکاست هم خاطره شد!

بارون هم خاطره شد.حالا دیگه خاطره ها خاطره شد. یادم رفته که مرگ در یک قدمی بود. فرشته ها اگر پا روی زمین بگذارن، میشن هاروت و ماروت و منم زهره وار پروانه میشم اما فراموش کردم که بدون اسم اعظم چاه بابل در انتظارم نشسته... گرم و خشک و مرطوب ... من زهره نیستم ...فرشته شدم بدون خاطره با شش سال سابقه مرگ! برزخ شروع شده، از ته چاه فرشته خاکی رو دیدم که به من لبخند زد و بارقه های عشق را در وجودم نشاند تا یاد بگیرم پله پله تا ملاقات خودم ....یادم نبود وقتی قمر وارد عقرب میشه فال قهوه نگیرم... دیدم فریاد عشق را در وجود فرشته خاکی، داشت نثار کسی میشد که سال ها دل طلب جام جم از او میکرد اما نمیدونست که وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد... منم اون بیگانه... دارم مهاجرت می کنم به سرزمین مقدسم ، اورشلیم من بابل ...